erik stronks punt nl

Deze week op het programma: de eindpresentaties van mijn muziekstudenten. De afgelopen weken hebben 4 groepen Social Work studenten uit het propedeuse-jaar zich onder mijn leiding verdiept in ritme, harmonie en melodie. Vandaag en morgen hoor ik de resultaten.

Muzikaal?
Het eerste wat ik iedere les aan de groep vraag: wie van jullie is muzikaal?
Het verbaast me nog steeds hoe weinig mensen hier positief op durven antwoorden, ook al spelen ze een instrument en hebben ze jaren les gehad. Mensen die niets bespelen maar wel intens kunnen genieten van muziek, vinden zichzelf al helemaal niet muzikaal. Jammer eigenlijk: want veel sterker dan bij andere disciplines wordt muzikaliteit geassocieerd met uniek talent en jarenlang zwoegen.

Talent
Ik spreek met hen af dat maar heel weinig mensen echt muzikaal talent hebben (ikzelf volgens mij niet), en als je dat hebt dan heb je mazzel. Verder zijn vaardigheden handig, maar daar hebben mensen jaren in geïnvesteerd. Dat zou jij ook kunnen doen, als je zou willen. Nu werk ik maar 6 weken met deze groepen dus laat ik hen direct weten: talent en vaardigheden zijn in deze context volstrekt oninteressant: ik ga met jullie op zoek naar de basismuzikaliteit die volgens mij in iedereen zit, los van talenten en aangeleerde vaardigheden. Als ik de vraag stel ‘wie houdt er van muziek’, antwoordt iedereen positief. Mooi, daar ga ik mee aan het werk.

Prikkel
Mijn doel is bestaande percepties van muziek af te breken en mensen uit te dagen om klanken en noten opnieuw te leren kennen. Zonder gêne experimenteren met klank, om te zoeken naar wat mooi is en wat lelijk, naar wat werkt. Mijn favoriete opdracht is deze: ik daag de groep uit om een compositie te maken waarin drie emoties herkenbaar moeten zijn. Ik spreek twee dingen met ze af: iedere regel mag gebroken worden, als je maar weet waarom; en het hoeft niet mooi te zijn.

Vooral dat laatste levert mooie dingen op. Ben benieuwd wat ik zo ga krijgen.